Behalve dat er veel vee is verdronken hebben de overstromingen, die er recentelijk nog zijn geweest in dit deel van Kenia, weinig opgeleverd. Het blijft dor en droog en de enige begroeiing is het donkergroene mathenge, een agressieve doornenstruik die niet eens geschikt is als veevoer. Nu het regenseizoen niet meer te vertrouwen is, staat de hele levensstijl van de Turkana onder druk.

Vijftig kilometer

Regina Ekwar, een 34-jarige moeder van vijf kinderen, hoort bij een groep vrouwen die tot 50 kilometer heeft gelopen om voedselhulp in ontvangst te nemen. "Normaal leven we op vruchten, wortels, kamelenmelk, geitenvlees of zelfs vlees van een ezel – wat we maar kunnen krijgen. Maar als hier voedsel is, komen we hier."

Volgens goed Turkanagebruik blijft een man twee jaar weg bij zijn vrouw als ze een baby heeft gekregen. "Dan kan zij haar kind grootbrengen, en kan hij een aantal kilometer verderop het vee weiden", zegt Francis Ekatapan uit het dorpje Napucho, nabij het Turkanameer. "Als ze zijn eerste vrouw is, kan hij daar ook een andere vrouw trouwen."

Volgens basisschoolleraar Brian Ekai werkte dit in het verleden wel. "Maar toen was er veel regen en waren er veel weides. Zelfs als vrouwen alleen achter bleven, hadden ze kamelen om te melken. Maar dat is nu niet meer het geval", zegt hij. "Nu heb je kleinere gezinnen nodig die door twee ouders worden ondersteund, en medische controle op ziektes die er vroeger niet waren."

Impotent

Verschillende hulporganisaties in het gebied proberen naast de directe voedselhulp ook aandacht te besteden aan familieplanning, maar dat sorteert tot nu toe weinig effect. "De meeste mensen geloven ze dat impotent worden van pillen en injecties", zegt verpleegkundige Julius Ekure, die een apotheek in Kangatotha runt, "en condooms vinden ze immoreel."

Volgens officiële cijfers gebruikt 46 procent van de Kenianen voorbehoedsmiddelen, maar in deze regio blijft dat steken op 3 procent. "We moeten campagne voeren met plaatjes", zegt dokter Gilchrist Lokoel van het districtshospitaal in Turkana Central, "met posters, tekeningen en toneelstukken. In sommige gevallen nodigen we dorpsoudsten uit, die we hebben getraind, omdat zij de meest vertrouwde personen in de maatschappij zijn", zegt hij.

Maar er is nog een lange weg te gaan voordat het diepgewortelde wantrouwen zal zijn veranderd.